W zabezpieczeniu przed przymrozkami wiosennymi, jak i przed N/kodami mrozowymi w zimie, ogromną rolę odgrywa dobór odpowiedniego stanowiska pod sad. Stąd sadownicy unikają zastoisk mrozowych, zacisznych kotlin i bezodpływowych dolin, wykorzystają natomiast zbocza. Zakładają też sady w pobliżu morza lub wielkich jezior, gdyż duże zyiorniki wodne znacznie łagodzą klimat.
Jeśli jednak w rosnącym już sadzie trudna lub niemożliwa jest
obrona przed mrozem, to przeciwko przymrozkom walczy człowiek od lat z coraz lepszymi rezultatami. Najdawniejszym sposobem zabezpieczenia sadów przed przymrozkami jest ich odymianie. Stosując ten zabieg człowiek naśladuje naturę. Wiadomo, że gdy niebo jest pochmurne, nie będzie przymrozków, bo promieniowanie cieplne, wysyłane przez ziemię, napotyka przeszkodę w postaci kropelek wody w chmurach, odbija się od nich i wraca na ziemię, oddając jej zabrane ciepło.
Odymianie sadów polega więc na wytworzeniu sztucznej chmury nad sadem. Między drzewami przygotowuje się gałęzie, wilgotną słomę i inne materiały palne, które wydzielają niewiele ciepła, ale dużo dymu i pary wodnej. Gdy temperatura nocą spada do około 0°C, podpala się stosy. Nad sadem gromadzi się dym i para.
| |
|