Jakże płodne były ostatnie lata tamtej epoki, którą zamknęła I wojna światowa. W roku 1911 Kandinsky zbliża się w Monachium do ekspresjonistów niemieckich i zakłada wraz z nimi słynne stowarzyszenie „Der Blaue Reiter".\Kandinsky przeżył był już wtedy największe życiowe wstrząsy. Pierwszym z nich była wystawa impresjonistów w Moskwie („objawił mi się wówczas cały czar malarstwa i zakiełkowały wątpliwości, czy istotnie przedmiot jest koniecznym jego elementem"), drugim usłyszenie Lohengrina („zrozumiałem wówczas, że malarstwo ma tę samą potęgę, co muzyka"), trzecim dezintegracja (wówczas jeszcze teoretyczna) atomu. „To odkrycie zrobiło na mnie wrażenie potężne, podobne do końca świata. W mgnieniu
oka rozsypały się w gruzy wspaniałe gmachy wiedzy... Wszystko sta: kruche, bezsilne, niepewne. Wcale bym się nie zdziwił, gdyby kan frunęły w powietrze i zniknęły z oczu."„'
Na dwóch wystawach „Błękitnego jeźdźca" (1911-12) widnieją c twórców takich, jak Henri Rousseau, Delaunay, Franz Marc, Mackę, Braque, Derain, Picasso, La Fresnaye, Gonczarowa, Łarionow, Male* Klee. W roku 1912 Kandinsky publikuje słynne swoje rozważania o j wiastku duchowym w sztuce, a zaraz potem równie pełen teozoncznej kulacji szkic o zagadnieniu formy, który zawiera nie tylko fundament' refleksje o malarstwie abstrakcyjnym, ale też świetne uzasadnienie z j przedmiotów ready made Duchampa lub zgoła (o pół wieku naprzód) : których postaci pop artu. „Najważniejszą sprawą w kwestii formy jest czy forma wypłynęła z wewnętrznej konieczności, czy nie...'Kiełkuj dopiero wielka Realistyka jest dążnością do usunięcia z obrazu zewnęl nego artyzmu i do wcielenia treści dzieła za pomocą prostego, «niear stycznego» odtworzenia prostego, surowego przedmiotu^JTak pojęta i utrv Iona w obrazie zewnętrzna powłoka przedmiotu przy jednoczesnym pr: kreśleniu zewnętrznej, narzucającej się piękności, odsłania najpewn wewnętrzny ton (dźwięk) rzeczy... «Artystycznosc» doprowadzona do n nimum musi być uznaną jako najsilniej działająca Abstrakcja. Wielkie przeciwstawienie tej Realistyki to wielka Abstrakcja, która powsta z usiłowania zupełnego usunięcia pfzedmiotowości (rzeczywistości), a stâ się ucieleśnić treść dzieła w niematerialnej Tomaie.'"' Życie-âljsfrâkcyji do minimum zredukowanych form przedmiotów, w ten sposób uję i utrwalone w obrazie - oraz uderzająca przewaga abstrakcyjnych jec ności, odsłania najpewniej wewnętrzny ton obrazu. T zarówno jak w real: styce ton wewnętrzny tężeje przez usunięcie abstraktu, tak też nabier mocy ton abstraktu przez usunięcie realistykijj «Przedmiotowosc» dc prowadzona do minimum musi- być w abstrakcie uważaną jako najsilni< działający Realizm."
wózki widłowe | Rintal opinie | test
|